Anne-Marie Gilis blogt

Het is alweer even geleden, maar onze tocht naar het “dak van Afrika” zal altijd een intense herinnering blijven. Een moeilijke klim, een avontuur dat ons tot het uiterste deed gaan, een zoektocht naar onszelf en een vinden van nieuwe energie en leven… ”Pole pole” hoorden we vaak, “langzaam, langzaam” in Swahili. Alsof we snel zouden kunnen gaan :-). Het gebrek aan zuurstof was moordend, maar de vermoeidheid na enkele dagen non stop wandelen/klimmen, was minstens zo erg. Het was uitputtend. En natuurlijk was ik best vaak angstig, want een trekking naar de top is niet zonder gevaar. Maar…we haalden het! Patrick en ik beleefden bijzondere momenten, dicht bij elkaar, dicht bij de wondermooie natuur, maar ook dicht bij grenzen die stap voor stap verlegd dienden te worden. Een kort fotoverslag…

5895m! En het is nog niet begonnen…

Kijk hoe erg we fysiek veranderen! Dit is een lichamelijke en mentale test met een moeizame ademhaling, hardnekkige hoofdpijn, snijdende koude en angst om de vaak steile beklimming.

-25°, dat is de gemiddelde temperatuur ’s nachts. Vreselijk koud! Een tent is alles wat ons beschermt.

Onze gids - in geel jacket - en zijn “porters”. Zij dragen al onze bagage, een standaard procedure, al had ik het er erg moeilijk mee.

Slaapkamer, badkamer…. ik wen langzaamaan aan onze nieuwe “woning”.

De krater aan de top, bijna 6000 meter hoog. Het is gevaarlijk te lang op zulke hoogte te blijven en het enige waar ik aan kan denken, is terugkeren. Ik wil slapen en slapen en slapen… En vooral terug naar een wereld waar er zuurstof is.

Voldaan en dankbaar voor wat deze lieve mensen voor ons mogelijk maakten.